5 Ağustos 2011 Cuma

Çocukluğum seslendi bana bu gece ...

     Ben küçükken, akşam gördüğüm uçaklardan korkardım. Onların yanan o kırmızı, yeşil ışıkları bana uçan daireleri anımsatırdı. Uzunca bir süre de korktum ben o uçaklardan. Onları hep, Ufoların uçan daireleri sanardım.
     Biz küçükken arkadaşlarımla evin önüne çıkardık her akşam. Oyunlar oynar, şarkılar söyler, eğlenirdik kendi çapımızda. Bir de her akşam aynı telaş vardı. Sanki özel bir davete gidiyormuşcasına süslenip öyle çıkardık oynamaya. O zaman arkadaşlarım çok severdi beni korkutmayı. Ne zaman bir uçak görseler, " Ufooooooo" diye bağırırlardı. Ben korkup eve kaçardım. Uzun bir süre korktum ben o uçaklardan. Onları hep, Ufoların uçan daireleri sanırdım...
     Öyle ki gözlerimizi kapadık ve bir açtık ki geçmiş o masum, güzel yıllar. Cebelleşiyoruz şimdi birşeylerle, çoğu zaman birşeyler zor. Artık birçok şey eskisi kadar pembe değil. Ne ağaçlar eskiden olduğu kadar yeşil, ne çiçekler rengarenk, ne de yediğim çikolataların, çiğnediğim sakızların tadı aynı.
      Ama bazı şeyler var hep aynı kalabilen. Bu gece hissettim onu. Dalgaların kıyıya vuruş sesi mesela, ya da yakamoz, ya da yıldızlı bir gökyüzüne baktığımızda aldığımız haz ve çocukluk arkadaşımızla hala paylaşacak şeylerimizin olması, oturup uzun uzun dertleştikten sonra yere yatıp gökyüzünü seyredebilmek ve bir yıldız seçebilmek... Ne güzel hayat aslında. Büyüdükçe artan sorumluluğa, dertlere, tasalara, acılara rağmen güzel. Ben bu gece "hayat"ı daha bir çok sevdim. Daha uysaldı bu gece. Sevdim onu, o da beni sevdi.. Bütün sıkıntılarımı da,  attım denize, dalgalar arasında boğulup gitmişlerdir herhalde..
      Güzeldi, hepsi güzeldi. Çocukluk güzeldi, anıları güzel, şimdi de aslında güzel, hayat güzel, sen güzel, ben güzel :)))
 

 Sevgiler xoxo

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder

Yorumlarınız için teşekkürler :)

Beni de okur musun?